14. yüzyılda Doğu Karadeniz hinterlandında etkili olan Hacıemiroğulları Beyliği, Trabzon İmparatorluğu ile komşuluk ilişkileri içinde varlık göstermiş Türkmen siyasi oluşumlardan biridir. Özellikle Ordu–Giresun hattında güç kazanan bu beylik, Trabzon’un iç bölgelerle olan bağlantısını doğrudan etkilemiş ve zaman zaman askeri baskı unsuru oluşturmuştur. Bu durum, Trabzon İmparatorluğu’nun kıyı merkezli yapısının hinterlanda karşı neden kırılgan kaldığını açıklayan önemli bir örnek olarak değerlendirilir.