1916 yılında gerçekleşecek Rus işgali öncesinde Trabzon, hem askeri hem de toplumsal açıdan giderek artan bir belirsizlik ortamına girmiştir. Doğu Cephesi’ndeki gelişmelerin şehirde yakından hissedilmesi, özellikle güvenlik kaygılarını artırmış; yerel halk arasında göç hazırlıkları ve ekonomik tedbirler gündelik hayatın bir parçası hâline gelmiştir. İttihat ve Terakki yönetiminin merkezi politikaları doğrultusunda alınan önlemler, şehirde devlet otoritesinin daha görünür hâle gelmesine yol açarken, aynı zamanda toplumsal gerilimleri de artırmıştır. Bu dönemde Trabzon, yalnızca bir sınır kenti değil, yaklaşan savaşın etkilerini doğrudan hisseden bir kriz alanı olarak öne çıkmıştır. İşgal öncesi oluşan bu atmosfer, şehrin sosyal dokusunu derinden etkileyen gelişmelerin habercisi niteliğindedir.