Trabzon’da büyük ölçekli sel ve taşkınlar, yalnızca anlık hasar üretmekle kalmayıp, şehirleşme biçimini ve mekânsal organizasyonu uzun vadede dönüştüren etkiler yaratmıştır; özellikle kıyı kesimlerinde ve dere yataklarına yakın bölgelerde yaşanan taşkınlar, ulaşım ağları, altyapı sistemleri ve konut düzeni üzerinde kalıcı değişimlere neden olmuştur. Türkiye’de afet sonrası yeniden yapılanma süreçlerine ilişkin çalışmalar, bu tür olayların çoğu zaman kısa vadeli müdahalelerle karşılandığını, ancak uzun vadeli planlama değişikliklerinin sınırlı kaldığını ortaya koyar; Trabzon’da da benzer bir eğilim görülür. Her büyük afet sonrası belirli bölgelerde iyileştirmeler yapılmasına rağmen, riskli alanların tamamen ortadan kaldırılmaması, aynı mekânsal kırılganlığın devam etmesine yol açar. Bu durum, şehir yapısının afetlerle birlikte evrilen fakat köklü biçimde dönüşmeyen bir karakter taşıdığını gösterir.