Trabzon’da Cumhuriyet dönemi boyunca yaşanan felaketler, yalnızca fiziksel yıkım üretmekle kalmamış, aynı zamanda şehirde kolektif hafızanın oluşumunda belirleyici bir rol oynamıştır; özellikle Doğu Karadeniz’in coğrafi yapısına bağlı olarak sık görülen sel ve heyelanlar, yerleşim düzenini, gündelik hayat pratiklerini ve kamu otoritesiyle kurulan ilişkiyi doğrudan etkilemiştir. Bölge üzerine yapılan coğrafya ve afet çalışmaları, Trabzon’un dik topoğrafyası, yoğun yağış rejimi ve plansız yapılaşma gibi faktörlerin afet riskini sürekli kıldığını ortaya koyar; bu durum, felaketlerin şehir yaşamında istisnai değil, tekrarlayan bir deneyim olarak yer edinmesine neden olmuştur. Bu tekrar eden afet deneyimi, şehirde güçlü bir “hazırlıklı olma” bilinci üretmekten ziyade, çoğu zaman kaderci bir kabullenme ile birlikte ilerleyen, ancak her büyük olay sonrası devletten beklentiyi artıran bir toplumsal refleks doğurur. Özellikle büyük ölçekli afetler sonrasında altyapı, imar ve afet yönetimi politikalarının tartışma konusu hâline gelmesi, Trabzon’da felaketlerin aynı zamanda siyasal ve yönetsel bir mesele olarak algılandığını gösterir. Sonuç olarak Cumhuriyet dönemi boyunca yaşanan felaketler, Trabzon’da yalnızca fiziksel çevreyi değil, şehir insanının risk algısını, devlete bakışını ve toplumsal dayanışma biçimlerini de şekillendiren kalıcı bir hafıza katmanı oluşturmuştur.