Trabzon’da gündelik hayatın deneyimi ile şehir hakkında anlatılan hikâyeler arasındaki fark, güçlü sözlü kültürün gerçekliği yorumlayarak yeniden üretmesinden kaynaklanır; bireyler yaşadıkları olayları yalnızca aktarmakla kalmaz, onları anlamlandırır, vurgular ve çoğu zaman etkisini artıracak biçimde yeniden kurar. Bu süreç, şehir hakkında oluşan algının birebir gerçeklikten ziyade yorumlanmış ve seçilmiş deneyimler üzerinden şekillenmesine yol açar. Sosyolojik olarak bu durum, kolektif anlatı üretiminin yoğun olduğu toplumlarda sıkça gözlemlenir; gerçek ile anlatı arasındaki mesafe büyüdükçe, şehir hakkında oluşan imaj da daha belirgin hâle gelir. Trabzon’da bu fark, bir çarpıtma değil, anlatı kültürünün doğal sonucu olarak ortaya çıkar.