Göç, Trabzon’un ekonomik yapısını üretim temelli yerel ekonomiden, daha çok hizmet, ticaret ve dış bağlantılara dayalı bir modele doğru yönlendirmiştir; şehir dışına giden nüfusun gönderdiği gelirler, ticari bağlantılar ve yatırım ilişkileri, yerel ekonominin önemli bir parçası hâline gelmiştir. Bu süreç, Trabzon’u yalnızca kendi iç dinamikleriyle değil, dış ekonomik ağlarla da ilişkili bir şehir yapısına dönüştürmüştür. Ancak bu model, yerel üretimin zayıflaması ve dışa bağımlılığın artması gibi yeni kırılganlıklar da üretmiştir.