Trabzon’da güçlü yerel aidiyet, bireylerin şehre ve çevrelerine yüksek düzeyde bağlılık göstermesine yol açar; ancak bu bağlılık, eleştiriyi ortadan kaldırmaz, aksine çoğu zaman daha yoğun bir eleştirel yaklaşım üretir. Çünkü aidiyet arttıkça beklenti de artar; birey, ait olduğu yapıyı daha iyi görmek ister ve bu nedenle daha açık eleştirilerde bulunur. Bu durum, “bağlılık = sessizlik” değil, bağlılık = yüksek beklenti ve aktif eleştiri şeklinde işler.