Mondros Mütarekesi sonrasında Trabzon, Osmanlı merkezi otoritesinin zayıfladığı ve yerel aktörlerin daha görünür hâle geldiği bir döneme girmiştir. Bu süreçte şehirde, eski İttihatçı kadrolar, yerel eşraf, bürokratik yapı ve farklı toplumsal gruplar arasında yeni bir güç dengesi oluşmuştur. Merkezi yönetimin etkisinin azalmasıyla birlikte, yerel inisiyatifler hem idari hem de güvenlik alanında belirleyici olmaya başlamıştır. Trabzon’un liman kenti olması, dış bağlantıların ve haber akışının yoğunluğunu artırmış; bu durum şehirdeki siyasal tartışmaların daha hızlı şekillenmesine yol açmıştır. Aynı dönemde farklı eğilimlere sahip gruplar, bölgenin geleceğine dair farklı çözüm arayışları içinde olmuş; bu da şehirde zaman zaman gerilimli bir atmosfer yaratmıştır. Bu ortam içinde Trabzon, Milli Mücadele sürecine giden yolda yalnızca bir coğrafi geçiş noktası değil, aynı zamanda siyasi kararların ve yerel ittifakların şekillendiği kritik bir merkez hâline gelmiştir. Bu yönüyle şehirde oluşan güç dengeleri, ilerleyen dönemde Karadeniz hattındaki gelişmeleri doğrudan etkilemiştir.