Trabzon’da nüfusun kalıcı biçimde artmaması, tek bir nedene değil, coğrafi sınırlılıklar ile ekonomik fırsatların dengesiz dağılımının birleşimine dayanır; dar kıyı şeridi, parçalı arazi yapısı ve sınırlı sanayi kapasitesi, şehirde uzun vadeli ve geniş ölçekli istihdam alanlarının oluşmasını zorlaştırır. Bu durum, özellikle genç nüfusun eğitim ve iş için şehir dışına yönelmesini teşvik ederken, geri dönüşlerin çoğu zaman kalıcı bir yerleşime dönüşmemesine neden olur. Türkiye’de bölgesel demografi çalışmalarında vurgulanan “itici ve çekici faktörler” dengesi, Trabzon’da belirgin biçimde şehir dışı merkezler lehine işler; büyük şehirlerin sunduğu ekonomik ve sosyal imkânlar, Trabzon’un yerel kapasitesinin önüne geçer. Bu nedenle şehirde nüfus hareketi süreklidir, ancak bu hareket kalıcı bir artış üretmekten çok, döngüsel bir akış şeklinde gerçekleşir.