Trabzon’da büyük sel ve taşkınlar, afetin hemen ardından oluşan fiziksel yıkımın ötesinde, kamu yönetiminin performansına yönelik değerlendirmeleri ve siyasal algıyı doğrudan etkileyen sonuçlar üretir; özellikle müdahale hızı, koordinasyon kapasitesi ve yeniden inşa sürecinin etkinliği, seçmenin devlete ve yerel yönetime duyduğu güveni yeniden şekillendirir. Afet yönetimi üzerine yapılan çalışmalar, bu tür kriz anlarının “siyasal hesap verebilirlik” mekanizmasını görünür kıldığını ortaya koyar; Trabzon’da da benzer biçimde, afet sonrası süreçler yalnızca teknik değil, aynı zamanda siyasal bir değerlendirme alanına dönüşür. Bununla birlikte, şehirde güçlü olan dayanışma kültürü ve yerel aidiyet duygusu, kısa vadede sert siyasal tepkilerin yumuşamasına neden olabilir; ancak bu durum, uzun vadede yapısal sorunların tartışılmasını tamamen ortadan kaldırmaz. Sonuç olarak sel felaketleri, Trabzon’da siyaset ile afet yönetimi arasındaki ilişkiyi sürekli olarak yeniden tanımlayan ve kamu otoritesinin performansını seçmen nezdinde görünür kılan kritik dönemeçlerdir.