1204’te kurulan Trabzon İmparatorluğu, Bizans’ın devamı gibi görünse de aslında sınırlı bir coğrafyaya sıkışmış, dış tehditlere açık ve ekonomik olarak geçiş ticaretine bağımlı bir yapıydı; bu durum onu güçlü bir merkezî imparatorluktan çok, çevresindeki büyük güçler arasında denge kurmaya çalışan kırılgan bir siyasi oluşum haline getirdi. Doğu’dan gelen Türk beylikleri, batıdaki Bizans kalıntıları ve kuzeydeki ticari rekabet, Trabzon’u sürekli baskı altında tuttu. Özellikle Osmanlı’nın Karadeniz’de güçlenmesiyle birlikte bu denge sürdürülemez hale geldi. Akademik açıdan bakıldığında Trabzon İmparatorluğu’nun zayıflığı askeri değil, yapısaldı: sınırlı nüfus, dar ekonomi ve izole coğrafya uzun vadeli bir devlet sürdürülebilirliği sağlamadı.