Trabzon uzun süre ayakta kaldı çünkü doğrudan hedef değildi ve bulunduğu coğrafya onu koruyordu. Ama Osmanlı büyüdükçe bu denge değişti. Fatih Sultan Mehmed için Trabzon artık kenarda kalabilecek bir yer değil, kontrol edilmesi gereken bir noktaydı. Üstelik Trabzon’un askerî gücü sınırlıydı; ticaretle güçlüydü ama büyük bir orduya karşı koyabilecek kapasitesi yoktu. Yani mesele bir anda zayıflamak değil, karşısındaki gücün artık çok daha büyük olmasıydı. Yüzyıllarca ayakta kalan yapı, doğru rakiple karşılaşınca çözülmek zorunda kaldı.