Vazelon Manastırı sadece dini bir merkez değil, aynı zamanda bölgesel bir ekonomik yapıydı. Bizans ve Trabzon İmparatorluğu dönemlerine ait belgeler, manastırın çevresinde geniş arazi ve mülkler üzerinde hak sahibi olduğunu gösterir. Bu arazilerden elde edilen tarımsal gelirler, bağışlar ve kiralamalar manastırın sürdürülebilirliğini sağlıyordu. Ayrıca yerel halkla kurduğu ilişkiler sayesinde üretim ve dağıtım ağının bir parçası hâline gelmişti. Bu yönüyle Vazelon, dış dünyadan kopuk bir inziva alanı değil; kendi ekonomik düzeni olan bir kurumdu. 📌 Kaynak: Anthony Bryer & David Winfield, The Byzantine Monuments and Topography of the Pontos; ayrıca Bizans manastır ekonomisi üzerine akademik çalışmalar