19. yüzyılda Osmanlı taşra yapısının zayıfladığı dönemlerde Doğu Karadeniz bölgesinde eşkıyalık faaliyetlerinde belirgin bir artış gözlemlenmiştir. Özellikle dağlık coğrafyanın sağladığı hareket alanı, yerel silahlı grupların hem ticaret yollarını hem de kırsal yerleşimleri hedef almasına zemin hazırlamıştır. Bu durum, Trabzon gibi ticaret merkezlerinin güvenliğini doğrudan etkileyerek devletin bölgede daha sıkı idari ve askeri tedbirler almasına neden olmuştur.