1950’li yıllarda Doğu Karadeniz genelinde sıklaşan taşkın olayları, Trabzon’un da içinde bulunduğu bölgeyi etkileyerek, özellikle kırsal yerleşimlerde tarım alanlarının zarar görmesine ve nüfus hareketlerinin artmasına neden olmuştur; bu dönemde yaşanan felaketler, bölgeden büyük şehirlere yönelen göçün hızlanmasında dolaylı bir etken olarak değerlendirilir. Aynı zamanda bu süreç, devletin bölgesel kalkınma ve altyapı yatırımlarına yönelmesinde belirleyici olmuş, sel kontrolü ve dere ıslahı gibi konular kamu politikası gündemine daha güçlü biçimde girmiştir.