Doğu Karadeniz’de yayla kültürü, yalnızca mevsimlik bir göç pratiği değil, bölgenin ekonomik ve toplumsal yapısını şekillendiren köklü bir yaşam biçimidir. Hayvancılığa dayalı üretim faaliyetleri, yaz aylarında yüksek rakımlı yaylalara çıkışı zorunlu kılmış; bu durum zamanla belirli göç yolları, yerleşim düzenleri ve sosyal ilişkiler ağı oluşturmuştur. Yaylalar, üretimin yanı sıra toplumsal etkileşimin yoğunlaştığı, akrabalık ve dayanışma ilişkilerinin pekiştiği alanlar hâline gelmiştir. Trabzon ve çevresinde bu kültür, hem kırsal ekonominin sürdürülebilirliğini sağlamış hem de bölge insanının kimliğinde kalıcı bir yer edinmiştir.