Trabzon’da deprem algısının görece zayıf olması, şehirde tarihsel olarak yıkıcı deprem deneyimlerinin sınırlı olmasıyla doğrudan ilişkilidir; afet sosyolojisi literatüründe vurgulanan “yaşanmış deneyim” faktörü, risk algısının oluşumunda belirleyici bir unsur olarak kabul edilir. Sel ve heyelan gibi afetlerin daha sık yaşandığı bir coğrafyada, toplumun dikkatinin bu risklere yönelmesi, deprem tehlikesinin ikinci planda kalmasına yol açar. Bu durum, bireysel ve kurumsal hazırlık düzeyinin de sınırlı kalmasına neden olabilir; çünkü risk algısının düşük olduğu alanlarda önleyici davranışlar genellikle ertelenir. Sonuç olarak Trabzon’da deprem, teknik olarak var olan ancak toplumsal hafızada güçlü bir karşılığı bulunmayan bir risk kategorisi olarak konumlanır.