Trabzon’un mevcut ekonomik modeli, hizmet sektörü, kamu istihdamı, küçük ölçekli ticaret ve şehir dışı bağlantılar üzerinden şekillenen bir dengeye dayanır; bu yapı kısa vadede istikrar üretebilse de, üretim kapasitesinin sınırlı kalması nedeniyle uzun vadeli büyüme açısından kırılgan bir karakter taşır. Bölgesel ekonomi literatüründe vurgulanan “üretim temelli kalkınma” eksikliği, Trabzon gibi şehirlerde ekonomik sürdürülebilirliği doğrudan etkileyen temel faktörlerden biri olarak öne çıkar. Şehirde ekonomik canlılık büyük ölçüde dışarıdan gelen sermaye, kamu harcamaları ve inşaat faaliyetleriyle desteklenirken, bu kaynakların azalması durumunda ekonomik daralma riski ortaya çıkar. Bu nedenle Trabzon ekonomisi, tamamen çözülen değil ancak kendi sınırları içinde dönen, dış destekle ayakta kalan bir yapı olarak sürdürülebilirliğini korur.