Trabzon’un ekonomik yapısı, tarihsel olarak coğrafi konumu ve ticaret yolları üzerindeki rolüyle şekillenmiş; özellikle Karadeniz üzerinden Kafkasya ve İran’a uzanan ticaret ağlarının bir parçası olması, şehri uzun süre bölgesel bir ticaret merkezi hâline getirmiştir. Osmanlı döneminde liman kenti olarak gelişen bu yapı, Cumhuriyet döneminde ulaşım ağlarının değişmesi ve ticaret rotalarının yeniden şekillenmesiyle zayıflamış, Trabzon ekonomisi daha çok yerel ticaret, kamu istihdamı ve hizmet sektörüne dayalı bir karakter kazanmıştır. Bu dönüşüm, üretimden çok dolaşım ve hizmet odaklı bir ekonomik yapı üretmiş; şehir, sanayi temelli büyümeden ziyade ticari aracılık ve bölgesel merkez olma rolü üzerinden varlığını sürdürmüştür.