Trabzon’da geri dönüş göçü, özellikle emeklilik dönemi, miras ilişkileri ve aidiyet duygusu üzerinden şekillenen döngüsel bir hareket olarak ortaya çıkar; büyük şehirlerde uzun süre yaşayan Trabzonlular, yaşam maliyetleri, sosyal çevre arayışı ve memlekete bağlılık gibi nedenlerle belirli dönemlerde ya kalıcı ya da mevsimsel olarak geri döner. Bu süreç, şehirde nüfusun yıl içinde dalgalanmasına yol açarken, özellikle yaz aylarında artan hareketlilik ekonomik canlılık üretir. Ancak geri dönüş göçü, kalıcı istihdam yaratmaktan çok mevcut sosyal yapıyı destekleyen bir karakter taşır; bu nedenle şehirdeki demografik dengeyi tamamen değiştirmekten ziyade, var olan yapıyı güçlendiren bir etki oluşturur.