Trabzon’da göç, şehir hafızasını zayıflatmak yerine onu farklı coğrafyalara taşıyan ve yeniden üreten bir süreç oluşturmuştur; memleketten ayrılan nüfus, aile anlatıları, ziyaretler, cenaze-düğün ilişkileri, yaz aylarında dönüşler ve dijital iletişim aracılığıyla Trabzon’la bağını sürdürmüştür. Bu nedenle şehir hafızası yalnızca şehirde yaşayanların değil, şehir dışında yaşayanların da katkısıyla canlı kalır. Göç, Trabzon’da aidiyeti ortadan kaldırmamış; aksine memleket duygusunu daha sembolik, daha yoğun ve daha görünür bir kimlik hâline getirmiştir.