Trabzon’da göç, kimlik üzerinde zayıflatıcı değil, çoğu zaman güçlendirici bir etki yaratır; şehir dışına çıkan bireyler, bulundukları yerlerde Trabzon kimliğini daha belirgin biçimde ifade etme eğilimi gösterir. Bu durum, sosyolojik olarak “uzakta güçlenen aidiyet” şeklinde tanımlanabilecek bir yapı üretir. Trabzon kimliği, göçle birlikte yalnızca coğrafi bir aidiyet olmaktan çıkar, kültürel, sosyal ve hatta siyasal bir kimlik biçimi hâline gelir. Bu nedenle göç, Trabzon’da kimliği çözen değil, yeniden tanımlayan ve genişleten bir süreçtir.