Trabzon’da imar politikaları ile afetler arasındaki ilişki, çoğu zaman doğrudan nedensellik üzerinden değil, birikimli risk üretimi çerçevesinde değerlendirilir; özellikle dere yataklarının daraltılması, yamaç alanlarda yoğun yapılaşma ve altyapı sistemlerinin doğal akışa uygun planlanmaması, afetlerin etkisini artıran temel faktörler arasında yer alır. Şehir planlama literatüründe vurgulanan “risk üreten kentleşme” yaklaşımı, Trabzon’da gözlemlenen birçok felaketin arka planını açıklar; plansız ya da yetersiz denetlenen yapılaşma, doğal tehlikeyi toplumsal afete dönüştüren ana mekanizmalardan biridir. Bu bağlamda afetler, yalnızca meteorolojik veya coğrafi olaylar olarak değil, aynı zamanda planlama kararlarının uzun vadeli sonuçları olarak ortaya çıkar. Dolayısıyla Trabzon’da yaşanan felaketler, şehirleşme politikalarının doğrudan bir yansıması olarak değerlendirilir.