Trabzon’da kırsaldan kente göç, özellikle Cumhuriyet döneminin ikinci yarısından itibaren şehir merkezinin sosyal ve mekânsal yapısını dönüştüren temel dinamiklerden biri hâline gelmiştir; köylerden ve ilçelerden merkeze yönelen nüfus, eğitim, sağlık, ticaret ve kamu hizmetlerine erişim isteğiyle şehir içinde yeni yerleşim baskıları oluşturmuştur. Bu süreç, Trabzon’da mahalle dokusunun genişlemesine, kıyı ve yamaç alanlarında yapılaşmanın artmasına ve geleneksel kırsal bağların kent içinde yeniden üretilmesine yol açmıştır. Sonuç olarak şehirleşme, yalnızca fiziksel büyüme değil, köy kökenli sosyal ilişkilerin kent hayatına taşınmasıyla oluşan karma bir toplumsal yapı üretmiştir.