Trabzon’da küçük ölçekli üretim faaliyetleri, tarihsel olarak varlığını sürdürmesine rağmen, bu yapı büyük ölçekli sanayiye dönüşmekte sınırlı kalmıştır. Şehirde zanaat ve atölye tipi üretim, daha çok yerel ihtiyaçları karşılamaya yönelik bir ekonomik model içinde gelişmiş; bu üretim biçimi, sermaye birikimi ve teknolojik dönüşüm açısından genişlemeye uygun bir zemin oluşturamamıştır. Küçük ölçekli üretimin büyük sanayiye evrilememesinde, altyapı ve lojistik sınırlılıklar belirleyici olmuştur. Hammaddeye erişim, üretimin ölçeklenmesi ve ürünlerin geniş pazarlara ulaştırılması gibi temel unsurlar, Trabzon’da bu dönüşümü zorlaştıran faktörler arasında yer almıştır. Aynı zamanda finansal kaynakların sınırlı olması ve yatırım kültürünün daha çok ticaret üzerine kurulmuş olması, üretim kapasitesinin büyümesini engellemiştir. Bu durum, şehirde üretimin tamamen ortadan kalktığı anlamına gelmemekte; aksine küçük ve esnek üretim yapılarının varlığını sürdürdüğünü göstermektedir. Ancak bu yapı, büyük ölçekli sanayi üretimiyle rekabet edebilecek bir düzeye ulaşamamış; Trabzon’un ekonomik kimliği daha çok ticaret ve hizmet sektörleri etrafında şekillenmeye devam etmiştir.