Trabzon’da oy davranışı, Türkiye siyasetinde sıkça tartışılan merkez–çevre geriliminin yerel ölçekte yeniden üretilmiş bir biçimi üzerinden şekillenir; şehir, tarihsel olarak devletle güçlü bağlar kurmuş olmasına rağmen, aynı zamanda yerel kimliğini ve çıkarlarını koruma refleksini canlı tutar. Bu ikili yapı, seçmenin bir yandan merkezi otoriteyle uyumlu olma eğilimi gösterirken, diğer yandan şehrin yeterince temsil edilmediği veya ihmal edildiği algısı oluştuğunda hızlı biçimde tepki verebilmesine imkân tanır. Türkiye’de siyasal sosyoloji literatüründe merkez–çevre ilişkisi, devlet elitleri ile yerel toplumsal yapı arasındaki gerilim üzerinden açıklanırken, Trabzon’da bu ilişki daha esnek ve dönemsel olarak yeniden kurulan bir karakter taşır. Seçmen, merkezi iktidarı değerlendirirken yalnızca ideolojik yakınlığa değil, şehrin aldığı yatırımlara, temsil gücüne ve yerel aktörlerin merkeze erişim kapasitesine bakar; bu da oy davranışını sabit bir çizgiden ziyade performansa duyarlı bir yapıya dönüştürür. Sonuç olarak Trabzon’da merkez–çevre ilişkisi, seçmenin siyasi tercihini belirleyen tekil bir eksen değil, devletle uyum ile yerel beklenti arasındaki dengeyi sürekli yeniden kuran bir karar mekanizması olarak işlev görür.