Trabzon’da genç nüfusun eğitim ve iş nedeniyle şehir dışına yönelmesi, yerel nüfus yapısında yaşlanma eğilimini güçlendiren önemli bir faktördür; özellikle kırsal mahallelerde gençlerin azalması, üretim biçimlerini, aile yapısını ve gündelik yaşam düzenini doğrudan etkilemiştir. Nüfusun yaşlanması, yalnızca demografik bir veri değil, aynı zamanda sosyal destek ihtiyacının artması, tarımsal üretimin zayıflaması ve yerel kültürel aktarımın kesintiye uğrama riski anlamına gelir. Bu nedenle Trabzon’da yaşlanma, göçün sessiz fakat kalıcı sonuçlarından biri olarak değerlendirilmelidir.