Trabzon’da sanayileşmenin sınırlı kalması, büyük ölçüde şehrin tarihsel olarak ticaret odaklı bir ekonomik yapı geliştirmesiyle ilişkilidir. Liman kenti olması, üretim yerine mal akışı ve dağıtım faaliyetlerini ön plana çıkarmış; bu durum sermaye birikiminin sanayi yatırımlarına yönelmesini sınırlamıştır. Ticaret üzerinden elde edilen kazanç, daha düşük riskli ve hızlı geri dönüş sağlayan bir alan sunduğu için, uzun vadeli sanayi yatırımları görece geri planda kalmıştır. Coğrafi koşullar da bu süreci etkileyen önemli unsurlardan biridir. Doğu Karadeniz’in engebeli yapısı, geniş ölçekli sanayi tesislerinin kurulmasını zorlaştırmış; ulaşım ve lojistik maliyetlerini artırmıştır. Buna ek olarak, hinterlandın sınırlı üretim kapasitesi ve hammadde çeşitliliğinin kısıtlı olması, sanayi faaliyetlerinin sürdürülebilirliğini zorlaştırmıştır. 20. yüzyılda Türkiye genelinde uygulanan sanayileşme politikaları çerçevesinde bazı girişimler olsa da, Trabzon bu süreçte daha çok hizmet ve ticaret ağırlıklı bir şehir olarak gelişimini sürdürmüştür. Bu durum, şehrin ekonomik kimliğinin üretimden ziyade dağıtım ve ticaret ekseninde şekillenmesine neden olmuştur.