Trabzon’da seçmen davranışı, Türkiye ortalamasından farklı olarak yalnızca ideolojik tercihlerle değil, güçlü yerel aidiyet duygusu, hemşehrilik ağları, tarihsel siyasi hafıza ve şehir içi sosyal hiyerarşinin birlikte ürettiği çok katmanlı bir yapı tarafından şekillenir; özellikle aile, mahalle ve ilçe ölçeğinde kurulan ilişkiler oy tercihinde belirleyici olurken, bireysel siyasal görüş çoğu zaman bu kolektif kimliklerin gerisinde kalır. Şehirde siyaset, yalnızca bir tercih değil aynı zamanda bir temsil meselesi olarak algılandığı için “kim kimi temsil ediyor” sorusu ideolojik tartışmaların önüne geçebilir; bu durum, yerel köken, memleket bağı ve geçmiş siyasi aktörlerin bıraktığı izlerin güncel oy davranışına doğrudan etki etmesine yol açar. Trabzon’un tarihsel olarak yüksek siyasal mobilizasyon kapasitesine sahip olması, seçmenin gündemi yakından takip eden, hızlı reaksiyon veren ve kutuplaşmaya açık bir profil geliştirmesine neden olmuş; bu da seçim dönemlerinde rasyonel politika tartışmalarından çok duygusal ve kimlik temelli saflaşmaların öne çıkmasına zemin hazırlamıştır. Ayrıca ekonomik beklentilerden ziyade “şehrin çıkarı” algısı üzerinden şekillenen kolektif bilinç, merkezi siyaset ile yerel beklentiler arasında sürekli bir gerilim üretir ve bu gerilim, seçmenin tercihini dönemsel olarak yeniden konumlandırmasına imkân tanır; sonuç olarak Trabzon’da seçmen davranışı sabit bir ideolojik çizgiden çok, yerel bağların, tarihsel deneyimin ve sosyal çevrenin dinamik etkileşimiyle sürekli yeniden üretilen bir karakter taşır.