Trabzon’da sel ve heyelanların sürekliliği, bölgenin jeomorfolojik yapısı ile insan faaliyetlerinin kesiştiği bir zemin üzerinden açıklanır; Doğu Karadeniz’in dar kıyı şeridi, kısa ve eğimli akarsu havzaları ile yıl boyunca yüksek yağış alan iklimi, yüzey akışını hızlandırarak taşkın riskini yapısal bir özellik hâline getirir. Bu doğal zemin, özellikle dere yataklarına yapılan yerleşimler, yamaç kesimlerde kontrolsüz yapılaşma ve bitki örtüsünün tahribi gibi müdahalelerle birleştiğinde, afetlerin tekrarlayan bir döngü içinde yaşanmasına yol açar. Coğrafya ve afet yönetimi literatüründe vurgulanan “insan-doğa etkileşimi kaynaklı risk üretimi” modeli, Trabzon özelinde açık biçimde gözlemlenir; felaketler yalnızca doğanın sonucu değil, aynı zamanda mekânsal planlama eksikliklerinin bir çıktısıdır. Bu nedenle şehirde sel ve heyelanlar, tekil olaylar olmaktan ziyade, süreklilik gösteren ve belirli koşullar altında tekrar eden yapısal bir risk olarak varlık gösterir.