Trabzon’da sınıfsal yapı, klasik sanayi toplumlarındaki keskin sınıf ayrımlarından ziyade, daha geçirgen ve iç içe geçmiş bir karakter taşır; şehirde büyük sanayi sermayesinin sınırlı olması, keskin bir işçi–burjuvazi ayrımı yerine, esnaf, memur ve küçük girişimcilerden oluşan geniş bir orta tabaka üretmiştir. Bu yapı içinde ekonomik farklılıklar bulunmakla birlikte, sosyal ilişkiler ve hemşehrilik bağları sınıfsal ayrışmayı yumuşatan bir rol oynar. Sonuç olarak Trabzon’da sınıfsal yapı, ekonomik konumdan çok sosyal ağlar ve yerel aidiyet üzerinden anlam kazanan, daha esnek bir yapıya sahiptir.