Trabzon’da üretim ekonomisinin sınırlı kalması, büyük ölçüde coğrafi koşullar, sermaye birikimi eksikliği ve sanayi yatırımlarının bölgesel dağılımıyla ilişkilidir; dağlık arazi yapısı, geniş ölçekli sanayi alanlarının oluşmasını zorlaştırırken, ulaşım maliyetleri ve pazar erişimi gibi faktörler de üretim faaliyetlerinin rekabet gücünü sınırlamıştır. Türkiye’de sanayileşme sürecinin daha çok Marmara ve İç Anadolu ekseninde yoğunlaşması, Trabzon gibi şehirlerin üretimden ziyade hizmet ve kamu odaklı ekonomilere yönelmesine neden olmuştur. Bu durum, şehirde istihdam yapısını da belirleyerek, memuriyet, küçük ölçekli ticaret ve esnaflığın öne çıktığı bir ekonomik model üretmiştir.