Trabzon’da oluşan ekonomik değer, çoğu zaman şehir içinde kalıcı birikime dönüşmek yerine büyük şehirlere yönelir; bunun temelinde yatırım olanaklarının sınırlılığı, pazar büyüklüğünün dar olması ve daha yüksek getirili sektörlerin şehir dışında yoğunlaşması yer alır. Trabzon kökenli girişimciler, elde ettikleri sermayeyi İstanbul, Ankara gibi merkezlerde değerlendirmeyi tercih ederken, bu durum şehirde sermaye birikiminin kalıcılaşmasını zorlaştırır. Ekonomik coğrafya çalışmalarında “sermaye kaçışı” olarak tanımlanan bu süreç, Trabzon’da zenginliğin görünür olmasına rağmen derinleşmesini sınırlayan temel dinamiklerden biridir. Sonuç olarak şehir, ekonomik değer üreten fakat bu değeri tam anlamıyla tutamayan bir yapı sergiler.