Trabzon’dan İstanbul, Ankara, Kocaeli, Bursa ve Samsun gibi merkezlere yönelen göç, yalnızca iş arayışıyla değil, eğitim, memuriyet, ticaret ve sosyal yükselme beklentisiyle süreklilik kazanmıştır; özellikle sınırlı tarım arazisi, dağlık topoğrafya, parçalanan miras yapısı ve yerel istihdam olanaklarının sınırlılığı, göçü kalıcı bir strateji hâline getirmiştir. Bu nedenle Trabzon’da göç, zorunlu bir kopuştan çok, ailelerin gelecek kurma biçimi olarak gelişmiş; şehir dışına giden nüfus, memleketle bağını tamamen kesmeden yeni ekonomik ve sosyal ağlar oluşturmuştur. Bu süreklilik, Trabzon’un nüfus yapısını azaltan değil, onu Türkiye geneline yayan bir demografik etki üretmiştir.