2010 yılında Doğu Karadeniz genelinde etkili olan yoğun yağışlar, Trabzon’da özellikle ilçe merkezleri ve kıyıya yakın yerleşimlerde sel ve heyelanlara yol açmış; bu olay, artan kentleşme baskısının doğal risklerle birleştiğinde nasıl daha geniş ölçekli afetlere dönüştüğünü gösteren önemli örneklerden biri olmuştur. Bölgeye ilişkin afet ve hidroloji çalışmalarında, kısa süreli fakat yüksek şiddetli yağışların küçük havzalarda ani taşkınlara neden olduğu vurgulanırken, Trabzon’da da benzer bir mekanizma işlemiş ve mevcut altyapı sistemleri bu yükü taşımakta zorlanmıştır. Bu felaket, afet yönetiminde erken uyarı, dere ıslahı ve riskli alanların yeniden değerlendirilmesi gerekliliğini daha görünür hâle getirmiştir.