Cumhuriyet’in ilanıyla birlikte Trabzon’da siyasi yapı, yeni devletin merkeziyetçi ve tek partiye dayalı yönetim anlayışı çerçevesinde yeniden şekillenmiştir. Bu dönemde Cumhuriyet Halk Fırkası’nın yerel teşkilatı, şehirde siyasi karar alma süreçlerinin ana belirleyicisi hâline gelmiş; bürokrasi ile parti yapısı büyük ölçüde iç içe geçmiştir. Trabzon gibi Osmanlı’dan güçlü yerel eşraf geleneği devralan şehirlerde, bu yeni siyasi düzen yerel aktörlerin sistem içindeki konumunu yeniden tanımlamıştır. Eski idari ve toplumsal elitler, çoğu zaman yeni rejimin yerel temsilcileri hâline gelerek siyasi sürekliliği sağlamıştır. Bu durum, Trabzon’da radikal bir kopuştan ziyade kontrollü bir dönüşüm sürecinin yaşandığını göstermektedir. Tek parti döneminde siyasi rekabetin sınırlı olması, Trabzon’da siyasal katılımın daha çok yerel örgütlenmeler ve kamu kurumları üzerinden şekillenmesine yol açmıştır. Bu yapı, şehrin siyasi kültüründe devlet merkezli bir anlayışın kökleşmesine neden olmuştur.