20. yüzyılın başlarında Osmanlı İmparatorluğu’nun siyasal yapısını dönüştüren İttihat ve Terakki Cemiyeti, Trabzon’da da belirgin bir etki alanı oluşturdu. II. Meşrutiyet’in ilanıyla birlikte şehirde siyasal katılım artarken, İttihatçı kadrolar yerel yönetim ve bürokrasi içinde etkin pozisyonlar elde etti. Bu süreç, yalnızca idari yapıların yeniden şekillenmesiyle sınırlı kalmayıp, basın faaliyetleri, eğitim kurumları ve yerel örgütlenmeler aracılığıyla toplumsal hayatı da dönüştürdü. Trabzon gibi çok kültürlü bir liman kentinde İttihat ve Terakki’nin merkeziyetçi ve milliyetçi politikaları, farklı topluluklar arasındaki ilişkileri doğrudan etkiledi. Özellikle savaş yıllarında alınan güvenlik ve sevk politikaları, şehirdeki demografik dengeleri değiştirirken, devlet ile yerel toplum arasındaki ilişkiyi daha sert bir çerçeveye taşıdı. Bununla birlikte, İttihatçı dönemde altyapı, ulaşım ve idari düzenlemelere yönelik girişimler de Trabzon’un modernleşme sürecinin bir parçası olarak öne çıktı. Bu yönüyle İttihat ve Terakki dönemi, Trabzon’da hem siyasal merkezileşmenin güçlendiği hem de toplumsal yapının yeniden tanımlandığı bir kırılma evresi olarak değerlendirilebilir.