Trabzon’da afetlerin tekrar etmesi, tek bir nedene indirgenemeyecek, coğrafi koşullar ile insan müdahalesinin birlikte ürettiği yapısal bir döngünün sonucudur; yüksek yağış rejimi ve dik topoğrafya, bölgeyi doğal olarak riskli kılarken, bu riskin afete dönüşmesi çoğu zaman mekânsal planlama kararları ve altyapı yetersizlikleriyle hızlanır. Afet literatüründe “tehlike” ile “kırılganlık” arasındaki ayrım, Trabzon örneğinde açık biçimde gözlemlenir; tehlike doğadan kaynaklanırken, kırılganlık insan faaliyetleriyle artar ve sonuçta aynı meteorolojik olay farklı düzeylerde yıkım üretir. Ayrıca afet sonrası yapılan müdahalelerin çoğu zaman belirli noktalarla sınırlı kalması, riskin bütüncül biçimde azaltılamamasına yol açar ve benzer olayların farklı zamanlarda yeniden ortaya çıkmasına zemin hazırlar. Bu nedenle Trabzon’da afetlerin tekrar etmesi, doğanın kaçınılmazlığı kadar, planlama ve yönetim süreçlerinin süreklilik göstermeyen yapısıyla da doğrudan ilişkilidir.