Trabzon’da dere yataklarının yerleşime açılması, hızlı kentleşme baskısı ile sınırlı arazi varlığının kesiştiği bir süreçte, kısa vadeli mekânsal ihtiyaçların uzun vadeli risklerin önüne geçtiği planlama tercihleriyle gelişmiştir; kıyı ile dağlık alan arasında sıkışan şehir dokusu, düz ve erişilebilir alanların çoğu zaman dere koridorlarında yoğunlaşmasına yol açmış, bu alanlar zamanla konut ve ulaşım altyapısıyla daraltılmıştır. Şehir planlama literatüründe sıkça vurgulanan “taşkın alanlarının işlev kaybı” olgusu, Trabzon’da dere yataklarının doğal taşkın kapasitesinin azaltılmasıyla somutlaşır; akarsu kesitinin küçülmesi, suyun hızını ve yıkıcılığını artırarak aynı yağış koşullarında daha büyük hasar üretmesine neden olur. Bu süreç, yalnızca mühendislik tercihlerinin değil, aynı zamanda denetim mekanizmalarının sınırlılığı ve parçalı planlama uygulamalarının bir sonucu olarak ortaya çıkar; sonuçta dere yatakları, doğal akışın değil, kentsel müdahalenin belirlediği riskli mekânlara dönüşür.