Mondros Mütarekesi sonrasında Anadolu’nun birçok bölgesinde olduğu gibi Trabzon’da da yerel direniş fikri, kısa sürede örgütlü bir yapıya dönüşmeye başlamıştır. Bu süreçte kurulan Müdafaa-i Hukuk cemiyetleri, şehrin hem siyasi hem de toplumsal reflekslerini yönlendiren temel yapılar hâline gelmiştir. Trabzon’da bu örgütlenme, yalnızca askeri bir direnç hazırlığı değil, aynı zamanda kamuoyunu bilinçlendirme ve yerel iradeyi ortak bir hedef etrafında toplama çabası olarak öne çıkmıştır. Şehirdeki tüccarlar, aydınlar ve eski bürokratik kadrolar, bu yapı içinde aktif rol alarak hem maddi hem de lojistik destek sağlamıştır. Liman kenti olmanın getirdiği avantajla Trabzon, Anadolu’nun diğer bölgeleriyle bağlantı kuran önemli bir koordinasyon noktası hâline gelmiştir. Bu durum, şehrin yalnızca yerel bir direniş merkezi değil, aynı zamanda bölgesel bir organizasyon üssü olarak işlev görmesine imkân tanımıştır. Trabzon’daki Müdafaa-i Hukuk hareketi, Milli Mücadele’nin Karadeniz hattındaki en önemli dayanaklarından biri olarak, hem yerel halkın mobilizasyonunu sağlamış hem de merkezi direniş stratejisinin sahaya yansımasında belirleyici bir rol oynamıştır.