Trabzon’da göç, tek yönlü bir hareketten ziyade sürekli işleyen bir döngü şeklinde ilerler; genç yaşta eğitim veya iş için şehir dışına çıkan bireyler, hayatlarının ilerleyen dönemlerinde memleketle bağlarını sürdürerek geri dönüş ya da dönemsel ziyaretler gerçekleştirir. Bu döngü, şehir ile dış dünya arasında kesintisiz bir ilişki ağı kurar ve Trabzon’u yalnızca fiziksel sınırlarıyla değil, sosyal ve ekonomik bağlantılarıyla tanımlanan bir yapıya dönüştürür. Bu model, klasik göç teorilerinde tanımlanan “döngüsel göç” örüntüsüyle örtüşür; bireyler tamamen kopmaz, aksine iki farklı yaşam alanı arasında hareket eder. Sonuç olarak Trabzon’da göç, nüfusu azaltan değil, onu farklı mekânlara dağıtan ve yeniden bağlayan bir sistem üretir.