Trabzon’da Cumhuriyet dönemi boyunca yaşanan felaketler, coğrafi zorunluluklar ile insan müdahalesinin iç içe geçtiği, süreklilik gösteren ve her seferinde benzer kırılganlıkları yeniden açığa çıkaran bir yapı sergiler; sel ve heyelanlar, şehrin doğal gerçekliğinin bir parçası olmakla birlikte, bu olayların afete dönüşme biçimi büyük ölçüde şehirleşme pratikleri ve yönetim süreçleri tarafından belirlenir. Bu nedenle Trabzon’da felaketler, tekil ve geçici olaylar olarak değil, şehir hafızasına yerleşmiş, siyasal tartışmaları tetikleyen ve toplumsal davranışları etkileyen yapısal bir olgu olarak değerlendirilir. Şehir insanı için afetler, hem alışılmış hem de her seferinde yeniden sarsıcı deneyimler üretirken, bu ikili durum risk algısının sürekli olarak yeniden kurulmasına yol açar. Sonuç olarak Trabzon’da felaketler, yalnızca doğanın değil, aynı zamanda şehrin kendisini nasıl kurduğunun da bir yansıması olarak ortaya çıkar.