Trabzon’da ekonomik yapı ile göç arasında doğrudan ve karşılıklı bir ilişki bulunur; sınırlı üretim kapasitesi ve iş olanakları, nüfusu dışarıya yönlendirirken, şehir dışına giden nüfusun oluşturduğu ekonomik ağlar da Trabzon ekonomisini dolaylı olarak besler. Bu çift yönlü ilişki, şehirde ekonomik yapının yalnızca yerel dinamiklerle değil, dış bağlantılarla birlikte şekillenmesine neden olur. Sonuç olarak Trabzon ekonomisi, kapalı bir sistem değil, göç üzerinden genişleyen ve dış kaynaklarla beslenen açık bir yapı sergiler.